• خانه
• درباره ناشر
• معرفی کتاب
• بايگانى
• تماس

•  

  دانش آموز مدرسه­ ی راهنمایی، همکلاسی ­اش را شفا می دهد!

  
  

  تاریخ ۱۴ مارس ۲۰۱۱

  مترجم مسی

  جولی، دانش آموز کلاس هفتم، شاهد معجزه­­ ای از جانب خدا در مدرسه­ اش بود. این معجزه­ ی شفا دسامبر 2007 در سالن مدرسه راهنمایی او روی داد. آن روز جولی احساس می کرد که اتفاقی خواهد افتاد. او در روح خود ندایی را شنید که از او می ­خواست برای بهبود دوستش که در طول روز از درد ران و زانو شکایت می کرد و دردش بدتر و بدتر می شد دعا کند. جولی شک نداشت که صدای خدا را شنیده است، پس با ایمان پیش دوستش رفت و از او خواست که اجازه بدهد نگاهی به پاهایش بیندازد.

  پسر با مسخره گفت " تو دکتری که می خواهی پاهای مرا معاینه کنی؟"

  جولی بدون آنکه از طعنه­ ی پسر ناراحت شود نشست؛ دو پای پسر را در دستانش گرفت و به درازیِ ساق پاهای او نگاه کرد و متوجه شد که یک ساق پای پسر از دیگری کوتاه تر است. جولی از او پرسید که آیا اجازه می دهد برایش دعا کند. پسر موافقت کرد.

  لینک ادامه مطلب  

•  

  در ایّام آخر اسیران عیلام را باز خواهم آورد. ارمیا 49: 39

   

  برای مطالعه ی کتاب مقدس بر روی تصویر کلیک کنید.

   

شفای نازایی!

نویسنده: کِری، مترجم: مَسی

تاریخ: 7 فوریه 2011

دو سالی می شد که من و شوهرم سعی می کردیم بچه دار شویم اما بی نتیجه بود. تابستان 2008 یکی از شبانان کلیسایم به من گفت که باید سرودی را با امید به باردار شدنم بنویسم. ماه ها می گذشت و من هنوز نتوانسته بودم قلم در دست بگیرم. غم نازایی روح و جانم را سخت می آزرد. تصور اینکه سرود شادی را باید برای کودکی می نوشتم که یاد آور سال ها انتظار و نا کامی آرزویم بود، ملال انگیز و درد آور بود.

از سفرهای طولانی به کلینک های مختلف و معالجات متعدد نازایی بدون نتیجه خسته و عاجز شده و تصمیم گرفته بودم که دیگر ادامه ندهم.

یک شب موقع صرف شام با خانواده ی همسرم، مادر بزرگش بدون مقدمه رو به منکرد و گفت: "مدتی است مطابق آیه اشعیا 54: 1 برای بچه دار شدن ما دعا می کند." من با این آیه کاملاً آشنا بودم و بارها و بارها آن را در دوران دانشگاه خوانده بودم:

ای اورشلیم، ای زن بی اولاد، شاد باش و سرود بخوان،

زیرا فرزندان تو زیادتر از فرزندان زنی خواهند شد که شوهرش او را ترک نگفته باشد!

در خود غوغایی وصف ناپذیرحس کردم. گویا چیزی به من الهام می شد. روز و شب به وعده ی این آیه می اندیشیدم. هفته ها سپری می شد و من نمی توانستم غیر از اشعیا 54، آیه ی دیگری بخوانم. خدا از طریق اشعیا 54 با من سخن می گفت و می خواست که من عمق این آیه را درک کنم تا بخشی از وجودم شود.